دل کوبه

zahraebadi2 — Thu, 31 Jul 2008 15:06:18 GMT

سلام هم قدم های من

رد نگاهتان را در این آدرس که وب لاگ قبلی من بود دنبال می کنم.

در وب لاگ جدید منتظرتان خواهم بود...

http://www.zahraebadi.blogfa.com/

ابدی

zahraebadi2 — Sat, 26 Jul 2008 00:40:58 GMT

نقش می زنم خویش را بر پرده ی هستی

با قلم نارنجی

که رنگ غروب است و آغاز ستاره ها

می نوازم ترانه ی زندگیم را

زیرا که تنها نوازنده ی جاودان منم

چرا فرار؟

بمان...

که کامل کنیم تماشا را

هیچ چیز مهم نیست

تنها من اهمیت دارم و این چند تکه مرغ سوخاری

آن ها را به دندان می کشم

همان گونه که دنیا را به دندان کشیدم و تفاله اش را تف کردم کف حیات...

اوهام خوب

zahraebadi2 — Sat, 19 Jul 2008 18:29:18 GMT

تصاویر پشت به پشت حرکت می کنند

وهم به وهم

دلیل بر دلالت

چون چیستند و به چه گونه اعتبارند؟

به گمانم قدرتیست که در وجودم ریشه می دواند

به آشنایی زرد خورشید که به همسایگی ام نشسته

و دایره های بازتاب از ضربان سبابه ام

هنگام جوانه زدن ناگفته هاست

زمان فریاد

فریادی که بخراشد سکوت را چون فهم یک خریدار

و به بار برساند دل را در سبد چوبی آرزوها

تا مرغوبیت نگاه و تپش

هم چون عبوری از مرز مردمک چشمان تا انتهای دالان خیال

که نقش بال پروانه ها را روی حجم هوا می توان خواند

سکوت من طعم فریاد می دهد

می شنوی؟

...

چهارچوب

zahraebadi2 — Thu, 17 Jul 2008 03:40:18 GMT

چهارچوب...از اين كلمه چه مي فهميم؟ چهار تكه اي كه به يك ديگر متصل شده اند و يك شكل بسته را ساخته اند. چهارچوب معمولا كاربردش ايجاد دريچه اي به بيرون از محيطي خاص، قالب بندي چند عنصر ديگر براي تركيب مناسب تر و يا نظم دادن به آن ها براي استفاده ي بهتر می باشد. اما گويا اكنون كاربرد چهارچوب كاملا تغيير كرده است. اين روزها همان چهارچوب هايي كه قرار بود پنجره اي باشد به روشنايي و تازگي، ما را محدود و ترسو نموده است. روزگاري چهارچوب را ساختيم براي تنفس، اما اكنون رشد نفس هايمان را محدود كرده است.

پایان و شاید آغاز

zahraebadi2 — Thu, 10 Jul 2008 21:06:18 GMT

روزی که شروع به نوشتن کردم این نیاز به نوشتن بود که مرا پشت این صفحه نشاند. می خواستم یاد بگیرم. نمی گویم اکنون آموخته ام اما مدتی است که دیگر دست و دلم به کنار هم چیدن کلمات نمی رود. تا چندی پیش تلاشم این بود که یک سری واژه ی زیبا را کنار هم بگذارم و متنی که حسم را منتقل کند بیافرینم. البته اغلب نا موفق. برای کسی یا برای چیزی؟ نه. تنها برای خودم و برای این که امکان تنفس یابم. از همه تان سپاس گزارم که خواندید تک تک دغدغه ها و کوبش های مرا و دل گرمم کردید. اما اینک می خواهم به گونه ی دیگری نقش دل بر این صفحه زنم. منتظر نوازش گرم نگاهتان بر صفحه ی دلم هستم. آمدم با رنگ تند تفاوت.

zahraebadi2 — Thu, 19 Jun 2008 08:50:27 GMT

ما نفس در نفس، گام نهادیم به آستان وجود

بارانی از ستاره، تجدید لحظه های آشنا

دست خطم بر تن ثانیه ها نشست و رنگ جاودانگی به آن ها زد

اما... لاله ها خمیده بر تولدِ خویش، فریاد می زنند مرگ ثانیه ها را

چشم لحظه ها نزدیک بین است

من چشم در چشم آیینه به انتهای خویش می نگرم که چه خالی و سیاه می نمایاند

قار قار قار...

چه نهان است در این مرگِ دم به دم، که مرا به سوی تولدِ آ ن به آن می کشاند؟

عینکی به من بده تا فراترها را ببینم

آن سوتر از زمان، عشق و حتی آن سوتر از تو...

zahraebadi2 — Wed, 18 Jun 2008 22:47:18 GMT

نسيم، خبر تن از راه رسيده ات را برايم آورد

همان گونه که دلم، دل کوبه هايش را ضربه مي زند در تنم

درست به درستي شکوفه هاي نگاهت در مردمک چشمان من و مه آلوده غبار عاشقي

تنها من مي مانم در آيينه ي جام تو و پيک هاي مستي ما

zahraebadi2 — Mon, 16 Jun 2008 21:41:09 GMT

همان شد كه منتظرش بودم. بعد از يك ركود سنگين دروني، اينك يك گشايش عظيم، و بي خود شدن از خود. در داغي آفتاب بود اين شكوه و ريزش به درونم. اين نيز يك نشانه بود براي نشان دادن اين كه اين جا هنوز عشق است كه حرف اول و آخر را مي زند، و من معجزه ي اين عشقم. به حرمت آميزش دو دلداده كه مرا آفريدند سراسر زندگيم را مي زيم زير پرچم عاشقي. هيچ مي داني كه من مست اكتشاف ثانيه ها در پياده روي زندگي روان شدم؟ براي تجربه ي عشق پروانه ها. براي اين كه عاشق ياس هاي زرد شوم و معشوق پرستوها باشم. در ضمير زمان حل شدم و خود عين زمان شدم. مسافر ثانيه ها كه در دل عقربه ها فرو رفت براي يافتن بذر جاودانگي. بايد تار و پود وجودت را از تازگي بتابي. بايد خود باد شوي تا بوسه ي باد بر جانت نشيند.

zahraebadi2 — Sun, 15 Jun 2008 20:23:46 GMT

آن قدر به همه مي گويي كه خوبم وخوبم و خوب، كه گاهي هم كه خوب نيستي و مثلا خسته اي، ناراحتي يا دل تنگ، هيچ كس را نمي يابي كه به او بگويي دلت تنگ است يا به نوازشي نياز داري. چون اين كلمات براي آن ها غريبه است و با اين كلمات نمي شناسندت. مدتيست حس مي كنم كه دوستانم خيلي با من درد دل نمي گويند. نمي دانم خوب است يا نه. اما فكر مي كنم من از نظر آنان بسيار دور شده ام. گويا واقعا جنسم با آنان متفاوت شده است. انگار بايد شرح مصيبت بگويي تا كسي به تو نزديك شود. خوب، طبيعيست بايد از جنس خودش حرف بزني تا اين كه جرات كند و با تو سخن بگويد. شايد خودپسندي من باشد. مهم نيست. تنها مهم اين است كه امشب حتي خودم را هم نمي يابم كه چند كلامي سخن گوييم و بار دل سبك كنيم. كاش يكي بود از جنس من. يا من از جنس او. فقط براي دمي و بازدمي...

بانک عمرم

zahraebadi2 — Thu, 12 Jun 2008 09:39:51 GMT

داشتم فكر مي كردم كه امسال پس اندازم خيلي بيش تر از سال هاي پيش بود. حساب بانكيم خوب پر شد. اشتباه نشه. منظورم پول نيست. من به ثروت مي انديشم. امسال خيلي خوب از ثانيه هام لذت بردم و بانك عمرم رو خوب پر كردم. فكر مي كنم مي شه با اين حساب يه وام حسابي گرفت. البته ضامن اين وام خودم هستم و كس ديگه اي نمي تونه ضمانتش كنه.