دل کوبه

نقش می زنم خویش را بر پرده ی هستی

با قلم نارنجی

که رنگ غروب است و آغاز ستاره ها

می نوازم ترانه ی زندگیم را

زیرا که تنها نوازنده ی جاودان منم

چرا فرار؟

بمان...

که کامل کنیم تماشا را

هیچ چیز مهم نیست

تنها من اهمیت دارم و این چند تکه مرغ سوخاری

آن ها را به دندان می کشم

همان گونه که دنیا را به دندان کشیدم و تفاله اش را تف کردم کف حیات...