دل کوبه

همان شد كه منتظرش بودم. بعد از يك ركود سنگين دروني، اينك يك گشايش عظيم، و بي خود شدن از خود. در داغي آفتاب بود اين شكوه و ريزش به درونم. اين نيز يك نشانه بود براي نشان دادن اين كه اين جا هنوز عشق است كه حرف اول و آخر را مي زند، و من معجزه ي اين عشقم. به حرمت آميزش دو دلداده كه مرا آفريدند سراسر زندگيم را مي زيم زير پرچم عاشقي. هيچ مي داني كه من مست اكتشاف ثانيه ها در پياده روي زندگي روان شدم؟ براي تجربه ي عشق پروانه ها. براي اين كه عاشق ياس هاي زرد شوم و معشوق پرستوها باشم. در ضمير زمان حل شدم و خود عين زمان شدم. مسافر ثانيه ها كه در دل عقربه ها فرو رفت براي يافتن بذر جاودانگي. بايد تار و پود وجودت را از تازگي بتابي. بايد خود باد شوي تا بوسه ي باد بر جانت نشيند.

آن قدر به همه مي گويي كه خوبم وخوبم و خوب، كه گاهي هم كه خوب نيستي و مثلا خسته اي، ناراحتي يا دل تنگ، هيچ كس را نمي يابي كه به او بگويي دلت تنگ است يا به نوازشي نياز داري. چون اين كلمات براي آن ها غريبه است و با اين كلمات نمي شناسندت. مدتيست حس مي كنم كه دوستانم خيلي با من درد دل نمي گويند. نمي دانم خوب است يا نه. اما فكر مي كنم من از نظر آنان بسيار دور شده ام. گويا واقعا جنسم با آنان متفاوت شده است. انگار بايد شرح مصيبت بگويي تا كسي به تو نزديك شود. خوب، طبيعيست بايد از جنس خودش حرف بزني تا اين كه جرات كند و با تو سخن بگويد. شايد خودپسندي من باشد. مهم نيست. تنها مهم اين است كه امشب حتي خودم را هم نمي يابم كه چند كلامي سخن گوييم و بار دل سبك كنيم. كاش يكي بود از جنس من. يا من از جنس او. فقط براي دمي و بازدمي...

داشتم فكر مي كردم كه امسال پس اندازم خيلي بيش تر از سال هاي پيش بود. حساب بانكيم خوب پر شد. اشتباه نشه. منظورم پول نيست. من به ثروت مي انديشم. امسال خيلي خوب از ثانيه هام لذت بردم و بانك عمرم رو خوب پر كردم. فكر مي كنم مي شه با اين حساب يه وام حسابي گرفت. البته ضامن اين وام خودم هستم و كس ديگه اي نمي تونه ضمانتش كنه.

آدم ها هميشه در خيابان زندگي به يك ديگر برخورد مي كنند. گاهي توقف مي كنند و نگاهي به يك ديگر مي اندازند. گاهي اصلا به هم توجه نمي كنند. گاه ردپاي هم را دنبال مي كنند. و گاه نيز نگاهشان چنان به هم گره مي خورد كه با هم مي مانند. اما هيچ دليل يا تضميني وجود ندارد كه هر كسي را در خيابان ديديم حتما به خانه مان راه دهيم. هر كسي كه در زندگي سر راه ما قرار مي گيرد نيز دليلي ندارد كه قدم به خانه ي دل ما بگذارد يا تا ابد ميهمان باشد. برخي خيلي زود مي روند و عده اي بيش مي مانند. اما همه خواهند رفت. پس بهتر است كه تا زماني ميهمان باشيم كه حرمت داريم و ميهمان را تا زماني كه حرمت دارد در دل نگاه داريم.

وقتي پر مي شوم از حس خنك و تازه ي دوست داشتن زندگي، ديگر نمي دانم كه چه كار بايد بكنم. حالا كلمات از زير انگشتانم سر مي خورند و مي خواهند كه زود و زودتر بيرون بيايند. براي تولد عجله دارند. آيا من هم براي تولد عجله دارم؟ بنشين و نگاه كن. جاده ي زندگيم را خودم مي سازم. بدون پيچ و خم و آزاد از هر پليس راه. بدون چراغ قرمز و محدوديت سرعت. سرعت غير مجاز معني ندارد. هر قدر كه بخواهم مي روم و كشف مي كنم لحظه ي عبور از مرز نهايت را. وقتي از خود برون مي آيي و به آن سوتر از خود مي رسي. آن جا كه درون تو به انتظارت نشسته است. ببين. برايت چاي دم كرده است.